MPEG-2 - grupa standardów stratnej kompresji ruchomych obrazów i dźwięku zatwierdzona przez MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) w 1994 roku. Od roku 1995 jest zatwierdzonym standardem ISO/IEC nr 13818.
Spis treści |
edytuj Charakterystyka
MPEG-2 jest powszechnie używanym formatem przesyłania sygnału audio-wideo w telewizji cyfrowej oraz zapisu na nośnikach danych (w szczególności optycznych jak DVD i Blu-ray, czy taśmowych jak DV).
Specyfikacja MPEG-2 opisuje:
- dwa kontenery multimedialne - MPEG-2 TS (ang. Transport Stream) dla transmisji i MPEG-2 PS (ang. Program Stream) dla zapisu na nośnikach
- metody cyfrowego zapisu obrazu ruchomego, przy czym standard zawiera ogólną listę algorytmów kompresji o różnym stopniu złożoności obliczeniowej
- metody cyfrowego zapisu dźwięku jedno-, dwu- lub wielokanałowego (5.1)
Wszystkie dekodery MPEG-2 sÄ… kompatybilne ze starszym standardem MPEG-1.
edytuj Zastosowania
edytuj DVD-Video
Jednym z najpowszechniejszych zastosowań MPEG-2 jest jego użycie w standardzie DVD-Video. Ścieżka wideo typowego filmu jest praktycznie zawsze, a ścieżka dźwięku czasami, zakodowana na nośniku DVD w formacie MPEG-2.
edytuj Telewizja cyfrowa
MPEG-2 jest jednym z dwóch, oprócz MPEG-4, w praktyce używanych formatów telewizji cyfrowej w krajach, gdzie stosowany jest standard DVB. W krajach Ameryce Północnej stosowany z kolei jest standard ATSC A/53, w którym MPEG-2 w wariancie MP@ML używany jest do kodowania obrazu wideo[1].
edytuj HDV
Ścieżka wideo oraz opcjonalnie ścieżka dźwięku w zapisie standardu HDV (DV dla wysokiej rozdzielczości) jest kodowana w MPEG-2. Całość jest z kolei umieszczana w kontenerze MPEG-2 TS[2].
edytuj XDCAM
Urządzenia firmy Sony z rodziny XDCAM SD[3], XDCAM HD[4], XDCAM EX[5] oraz XDCAM HD422[6] zapisują ścieżki wideo zakodowane w MPEG-2.
edytuj Historia
Prace nad MPEG-2 rozpoczęły się w roku 1990. Członkowie grupy MPEG uznali, że potrzebny jest standard pozwalający na uzyskanie wyraźnie wyższej jakości obrazu niż ta, którą oferował dostępny wtedy MPEG-1. Stary standard pozwalał na zapis z maksymalną przepływnością 1,5 Mbit/s dającą w efekcie jakość zbliżoną do systemu VHS i nie oferował metod zapisu obrazu z przeplotem. Dodatkowym ograniczeniem MPEG-1 było wsparcie dla maksymalnie dwukanałowego dźwięku. Wprowadzenie MPEG-2 pozwoliło na zaoferowanie dużo wyższej jakości obrazu dzięki wyższym przepływnościom oraz usprawnieniom w dziedzinie kompresji, takim jak zastosowanie DCT i mechanizmów kompensacji ruchu[7][8].
edytuj Profile i poziomy
System MPEG-2 został zaprojektowany dla szerokiego spektrum zastosowań, od urządzeń mobilnych do telewizji HDTV i profesjonalnej obróbki materiałów wysokiej jakości. Dla wielu spośród tych zastosowań, obsługa pełnego standardu z jego wieloma mechanizmami kompresji byłaby niepotrzebna, lub wręcz niemożliwa. Jako rozwiązanie tego problemu, standard definiuje różne profile i poziomy, które oznaczają konkretne podzbiory metod kompresji oraz określone zakresy rozdzielczości i przepływności.
Konkretne urządzenia obsługujące standard MPEG-2 określają swoją zgodność ze standardem z dokładnością do profilu i poziomu. Przykładowo, odtwarzacz HD-DVD może obsługiwać profil główny (ang. main profile) i poziom wysoki (ang. high level), co oznaczane jest zwyczajowo MP@HL. Najczęściej spotykanym zestawieniem jest MP@ML (profil główny, poziom główny).
Poniższe tabele przedstawiają główne cechy każdego z profili i poziomów.
| Skrót | Nazwa | Typy klatek obrazu | Kolorymetria | Format obrazu |
|---|---|---|---|---|
| SP | Simple profile | I, P | 4:2:0 | 4:3 lub 16:9 |
| MP | Main profile | I, P, B | 4:2:0 | 4:3 lub 16:9 |
| SNR | SNR Scalable profile | I, P, B | 4:2:0 | 4:3 lub 16:9 |
| Spatial | Spatially Scalable profile | I, P, B | 4:2:0 | 4:3 lub 16:9 |
| HP | High profile | I, P, B | 4:2:2 lub 4:2:0 | 4:3 lub 16:9 |
| Skrót | Nazwa | Częstotliwość (Hz) | Maksymalna rozdzielczość pozioma | Maksymalna rozdzielczość pionowa | Maksymalna przepływność dla Main profile (Mbit/s) |
|---|---|---|---|---|---|
| LL | Low Level | 23.976, 24, 25, 29.97, 30 | 352 | 288 | 4 |
| ML | Main Level | 23.976, 24, 25, 29.97, 30 | 720 | 576 | 15 |
| H-14 | High 1440 | 23.976, 24, 25, 29.97, 30, 50, 59.94, 60 | 1440 | 1152 | 60 |
| HL | High Level | 23.976, 24, 25, 29.97, 30, 50, 59.94, 60 | 1920 | 1152 | 80 |
edytuj Zobacz też
edytuj Przypisy
- ↑ A/53: ATSC Digital Television Standard, Parts 1 - 6 (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ HDV Format Main Specification (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ Sony XDCAM SD family (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ Sony XDCAM HD and HD422 family (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ Sony XDCAM EX family (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ Sony XDCAM HD422 family (ang.). [dostęp 2009-12-17].
- ↑ Standard przetwarzania danych cyfrowych MPEG-2. [dostęp 2009-12-16].
- ↑ P.N. Tudor: MPEG-2 VIDEO COMPRESSION (ang.). [dostęp 2009-12-16].
edytuj Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||